MOTIVASYON UZERINE BIR HIKAYE

Jerry, cevresindekilerin cok sevdigi insanlardan biriydi. Keyfi her zaman

yerindeydi. Her zaman soyleyecek olumlu birsey bulurdu. Hatta bazen

etrafindakileri cildirtirdi bile. Bu adam bu halde nasil bu kadar iyimser

olabiliyor diye. Birisi nasil oldugunu sorarsa "Bomba gibiyim" diye

yanit verirdi hep; Bomba gibiyim.

Jerry bir, dogal motivasyoncuydu. Yaninda calisanlardan biri o gun

kotu bir gunundeyse, Jerry yanina kosar, duruma nasil olumlu bakilacagini

anlatirdi. Bu tarzi fena halde dusunduruyordu beni. Birgun Jerry'e

gittim. Anlayamiyorum dedim, nasil oluyor da, her zaman, her kosulda

bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun, nasil basariyorsun bunu?

"Hersabah kalktigimda kendi kendime; Jerry bugun iki secimin var.

Havan ya iyi olacak ya kotu derim"

"Havamin iyi olmasini secerim. Kotu birsey oldugunda, yine iki secimim

var. Kurban olmak ya da ders almak. Ben basima gelen kotu seylerden

ders almayi secerim. Birisi bana birseylerden sikayete geldiginde; yine iki

secimim var. Sikayetini kabul etmek ya da ona hayatin olumlu yanlarini

gostermek. Ben hayatin olumlu yanini secerim."

"Yok yahu" diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani" dedim.

"Evet kolay" dedi Jerry, hayat secimlerden ibarettir. Her durumda bir

secim var. Sen her durumda nasil davranacagini secersin.

Yani sen hayati nasil yasayacagini secersin.

Jerry'nin sozleri beni oldukca etkiledi.

Onu uzun yillar goremedim.

Ama hayatimdaki talihsiz olaylara, dovunmek yerine,

secim yapmayi tercih ettigimde hep onu hatirladim.

Yillar sonra Jerry'nin basina cok

tatsiz bir olay geldi. Soygun icin gelen hirsizlar, panige kapilip Jerry'i

delik desik etmisler.Ameliyati 18 saat surmus, haftalarca yogun bakimda

kalmis. Taburcuedildiginde kursunlarin bazilari hala vucudundaymis.

Ben onu olaydan 6 ay sonra gordum. Nasilsin diye sordugumda

"bomba gibiyim" dedi. Bomba gibi...

Olay sirasinda neler dusundun Jerry dedim. "Yerde yatarken iki

secimim var diye dusundum, ya yasamayi sececektim, ya da olumu.

Ben yasamayi sectim"dedi.

Korkmadin mi, suurunu kaybetmedin mi?

"Ambulansla gelen saglik gorevlileri harika insanlardi, bana hep

iyileseceksin, merak etme dediler.

Ama acil servisin koridorlarinda sedyemi hizla surerlerken doktorlarin ve

hemsirelerin yuzundeki ifadeyi gorunce ilk defa korktum.

Bu gozler bana "Bu adam olmus" diyordu.

Birseyler yapmazsam, biraz sonra olu bir adam olacaktim gercekten".

"Ne yaptin "diye merakla sordum Jerry'e.

"Kocaman bir hemsire yanima yaklasti ve herhangi bir seye alerjim

olup olmadigini sordu. "Evet "diye yanit verdim. "Var..."

doktorlar ve hemsireler merakla sustular.

Derin bir nefes alarak kendimi topladim ve bagirdim.

Benim kursunlara alerjim vaaar !!!

Doktorlar ve hemsireler gulmeye basladilar, tekrar bagirdim...

Ben yasamayi sectim. Beni bir canli gibi ameliyat edin,

otopsi yapar gibi degil..."

Jerry sadece doktorlarin buyuk ustaliklari sayesinde degil, kendi olumlu

tavrinin buyuk katkisi ile yasadi. Yasamasi bana iyi bir ders oldu.

Her gun hayatimizi dolu dolu yasamayi secme sansimiz ve hakkimiz

oldugunu ondan ogrendim ve herseyin kendi secimimize bagli oldugunu...

Bu yaziyi okudunuz. Simdi iki seciminiz var:

1 - Unutup gitmek

2 - Saklamak ve dostlariniza forward etmek.

CANLI KARDAN ADAM

        Hergün yirmi dakika kadar dua etmek Peder Bouldrealt 'ın alışkanlığıydı.Ama 1875 yılının noeline yakın bir pazar sabahı duasını kısa kesti.Çünkü küçük kilisenin içi her geçen dakika dahada kararıyordu.Edindiği tecrübelerden biliyordu ki kısa bir süre sonra büyük bir fırtına kopacaktı.bir an önce  balığa çıkıp dönmeliydi...

        Gerçekten de bir saat sonra Stt.Lawrence   Körfezi'ndeki Magdelen adalarından biri olan Grindstone'da korkunç bir fırtına patlak vermişti.

        Dört gün sonra fırtına dinince bir grup çocuk ,kızak yapmak için tahta aramak üzere sahile gittiler.Kısa bir aramadan sonra kendilerine gerekli olan tahtaları buldular;kereste yüklü bir  gemi batmıştı.fırtına nedeniyle ... kendilerine gerekli olan tahtaları alıp yola koyuldular.

        En önde yürüyen çocuk ,birden korkunç bir çığlık attı,gözleri fal taşı gibi açılmıştı;nefesi kesilmiş,korkudan kaskatı olmuştu.Karşılarında kendilerine doğru gelen bembeyaz bir dev vardı.Bir kardan adamdı bu.Ağır adımlarla sağa sola  yalpalanarak bir sarhoş gibi yürüyordu.Çocuklar ellerindeki tahtaları atarak kaçmaya başladılar.

        Ertesi sabah güneşin ilk ışıklarıyla birlikte ,bir grup balıkçı ,ağlarını alarak sahile indiler.bir süre sonra ise işlerini bitirmişlerdi.Av bereketli olmuştu.Kasabaya dönmek üzere yola çıkmışlardı.Fakat bir süre sonra önde yütüyen balıkçının çığlığı ile dona kaldılar.Yine kendilerine doğru yürüyen beyaz devle karşılaşmışlardı.Hepsi korkudan kaçıp soluğu Peder Bouldrealt 'ın  evinde aldılar.

        Peder Bouldrealt 'ın "yarın sabah tüfeklerinizi ayarlayın beraber aramaya çıkarız." dedi.Şafakla birlikte aramaya çıktılar.Kısa bir süre sonra onu bir kayanın dibinde yatarken buldular.Başlarında Peder Bouldrealt 'ın olmak üzere korka korka yanıan vardılar.PEder yavaş yavaş elini dokundurdu dokunma ile birlikte kardan adamda da kıpırdamaya başladı.Herkes kaçtı ama onun kıpırdayacak hali yoktu....Ağzı kıprdadı ve
"peder peder !" diye inledi."Tanrım,konuşan bir kardan adam bu" diye bağırdı peder.

        Kardan adamı alıp kasabaya getirdiler.Pederin evine vardılar.Sıcaklık nedeniyle karadan adam yavaş yavaş erimeye başladı.Karların erimesiyle de bir insan vücudu ortaya çıkmaya başladı.bir süre sonra da adam koma durumunda kendinden geçti.

        Bir süre sonra kendine gelince konuşmaya başladı.adı ,Auguste le Boudais idi.Quebec ile Liverpool arasında sefer yapan Calcutta adlı gemide çalışıyormuş.Kereste yüklü olan gemi birkaç gün önce fırtına da batan gemiden kurtulup karaya çıkmış yalnız kendisi kurtulmuş kazadan ve çıktığı yerde donarak karlarla örtülmüş vucudu.

        Canlı kardan adam daha sonra Grindstone adasına yerleşerek ada halkının önde gelen kişilerden biri olmuş ve hayatını borçlu olduğu insanların mutluluğu için elinden gelen herşeyi yapmış.

ALINTI BİR HİKAYE
Genç kız feci bir hastalığın pençesinde kıvranıyordu. Yaralı kalbi artık bu dünyaya
daha fazla dayanamamaya başlamıştı. Çok zengin olan ailesi tüm gazetelere,
kalp nakli için ilân vermişlerdi... Canını feda edecek birini arıyorlardı...
Genç kız ise her gün hastane odasında biraz daha solmaktaydı.

Yine yalnızdı odasında, gözü yaşlı, boynu bükük ölümü bekliyordu...
Gözlerini kapadı, bu küçük odada gözyaşı dökmekten bıkmıştı... Yine de
engel olamadı pınar gibi çağlayan gözyaşlarına. Sevdiği geldi aklına,
fakir ama onu seven sevgilisi... Her gün aynı şeyleri düşünüyor,
anıları bir film şeridi gibi gözünün önünden geçiyordu...

'Param yok ama sana verebileceğim sevgi dolu bir kalbim var' demişti
delikanlı... Genç kızda zaten başka birşey istemiyordu...Sevgiye muhtaç biri,
sevdiğinin sevgisinden başka ne isteyebilirdi ki... Ama olmamıştı işte,
dünyalar kadar olan sevgilerinin arasına, o lanet olasıca para girmeyi bilmiş,
onları ayırmıştı... İşte paranın geçmediği zamanlara gelmişlerdi...
Ne önemi vardı artık? Şu son günlerinde, sevdiği yanında olsa yeterdi...

Ayrılıklarından bu yana beş bitmeyen, çile dolu yıl geçmişti...Her günü zehir,
her günü hüsran... Ama genç kız hep sevgisini yüreğinde taşımış, kalbini
kimseyle paylaşmamıştı. Sevdiğini düşündü işte o an.. Acaba o neler yapmıştı
bu kadar sene boyunca.. Kimbilir kiminle evlenmiş, çoluk çocuğa karışmıştı...
Gözlerinden bir damla yaş daha damladı kurumuş, bitmiş ellerine. Ellerine baktı,
bir zamanlar ellerinin, elerini tuttuğunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini
seyrederdi... En çok da saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiği öpmüş,
koklamıştı onları. Her bir tanesi koptuğunda, kalbine bir ok daha saplanıyordu.
Kalbi yine sızlamaya başlamıştı. Belki sevdiği yanında olsa,
kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yaşama... Zaten artık ölüm umrunda
değildi genç kızın. Sevdiğinden ayrı yaşamanın ölümden ne farkı vardı ki...

Tekrar o geldi aklına... Keşke keşke yanımda olsa dedi. Son bir kez elini tutsa
yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artık...
Gözleri pınar gibi çağlamaya başladı. Sevdiğini son bir kez göremeden ölmek
istemiyordu.. Ufak da olsa ondan bi hatırasını almadan bu dünyadan göçmek
istemiyordu... Sevdiği, kimbilir kiminle beraberdi? Kendi, sevgi dolu kalbini kimseyle
paylaşmayı düşünmemişti bile ama acaba o paylaşmış mıydı? Onun sevgisini
silmiş atmış mıydı acaba kalbinden? İçi birden nefretle doldu. Üstüne büyük bir
ağırlık çöktü. Onu düşündükçe her dakikasının zehir olması artık çok daha
ağır geliyordu genç kıza... Ölmek istedi, artık yaşamak istemiyordu bu dünyada...
Ama sevdiğinden bir hatıra almadan ölmeyeceğine and içmişti.

Tekrar gözlerini açtı. Kimbilir belki de sevdiği onu unutmuştu.. Bu düşünceler
içinde daldı... Birden babası girdi odaya, kızına kalp nakli için bir gönüllü
bulduklarını müjdeleyecekti. Fakat genç kız çoktan uykuya dalmıştı...
Bir meleği andıran masum yüzü, sevdiğinin özleminden sırılsıklamdı...

O gece biri gözlerini dünyaya kapadı, genç kız ameliyata alındı. Tekleyen ve
görevini yerine getirmeyen kalbi değiştirilmişti. Bir hafta sonra tekrar gözlerini
açtı dünyaya genç kız. Ama dünya daha farklı geldi ona. Sanki bir şeyler eksikti...

Aradan aylar geçmiş genç kız artık iyice iyileşmişti. Ama içindeki burukluğu bir
türlü atamıyordu. Sevdiği aklına gelince kalbi eskisinden daha çok sızlıyordu...
Bir kere, bir kere görebilsem diye mırıldandı... Kalbi yine sızlamaya başlamıştı.
Yeni kalbi onu iyileştirmişti ama nedense her gece aniden hızlanıyor, onu
uykusundan uyandırıyor ve sanki yerinden çıkacakmış gibi atmaya başlıyordu...
Genç kız bir anlam veremediği bu durumu doktora anlatmıştı ama
ameliyatı kolay değildi, bir aya kalmadan geçer demişti doktor.

Aylar geçmişti ama hâlâ aynıydı durum. Çiçeklerinin yanına gitti. Her gün
onlarla saatlerce dertleşiyor, zaman zaman ağlıyordu onlara.. En çok kan
kırmızısı gülünü seviyordu. Çünkü kırmızı gülün onun için yeri apayrı idi.
O da genç kızla beraber gülüyor, onunla beraber ağlıyordu. Onu sevdiği gibi
görüyordu genç kız. Ve gülünü sevdiğini ilk gördüğünde ona hediye edeceğine
dair yemin etmişti. Başka türlü paylaşamazdı gülünü kimseyle...

Kapı çaldı aniden. Kapıyı açtı ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa ilişti.
Yavaşça eğilip zarfı yerden aldı. Birden kalbi deli gibi atmaya başladı. Ne
olduğunu anlayamıyordu. Zarfın üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardı.
Zarfı açtı, içinden beyaz bir kağıda yazılmış bir mektup çıktı. Kalbi daha hızlı
atmaya başladı. Onun kokusu vardı kağıtta. Evet, onun kokusu vardı.
Yıllar yılı özlemini çektiği, yanında olabilmek için canını bile verebileceği
sevdiğinin kokusu vardı mektupta... Başı dönmeye başladı. Koltuğuna geçip
oturdu yavaşça... Kağıdı açtı ve elleri titreyerek okumaya başladı.

'Sevgilim, senden ayrıldıktan sonra, bir kalbe iki sevginin sığmayacağını
bildiğimden dolayı, ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim... Her
günüm diğerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin daha da artıyordu...

Sana kitapları dolduracak kadar şiirler yazdım. Her biri diğerinden daha da
hüzünlüydü. Yazdım, okudum, ağladım... Her gün yazdım, her gün okudum, senelerce
ağladım... Her gece seni düşündüm sabahlara kadar, her gece senin yanında
olmayı istedim. Ve her gece sensizliğe lanet ettim, uykuları haram ettim kendime,
sensiz olmanın acısını gözlerimden çıkardım... Ve bir gün her şeyi değiştirecek
bir fırsat çıktı önüme. Bunu fırsatı değerlendirmeyip, kendime haksızlık edemezdim.
Ve değerlendirdim... Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye...
Ama tam tersi oldu. Seni daha çok özlüyorum artık...

[a href='http://imageshack.us'][img src='http://khazarden.sitemynet.com/mynet_resimlerim/kumru_1_.gif' border='0' alt='Image Hosted by ImageShack.us' /][/

Senden çok uzaklardayım belki ama yine de seni görmek için uzaklardan
gelebiliyorum. Hem de her gece...Seni seviyor, seyrediyor ve eğilip sen uyurken
yanağına bir öpücük konduruyorum.. Bazen gözlerini açıp bakıyorsun, geldiğimi
bildiğini sanıyorum ama yine o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Yarın birbirimizi
sevmemizin altıncı senesi... Hep ben geldim şimdiye kadar senin yanına, yarın da
sen gel olur mu sevgilim.. Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettiğim, kalbime iyi bak
olur mu? Çünkü göz yaşlarımla, adını yazdım ona... Seni senden bile çok seven bir
sevgi var kalbinin içinde unutma. Kırmızı gülü de unutma olur mu?
Seni Seviyorum, Yanıma Gelinceye Kadar da Seveceğim...

SEVGİLİN

http://www.antoloji.com/uye/club/thatti/hat.asp?page=1&t=14.01.2007+12:10:47

ESRARLI GÖZLER DİYARI

Bir gün New York'ta bir grup is arkadaşı yemek molasında dışarıya çıkarlar. Gruptan biri kızılderilidir. yolda yürürken insan kalabalığı, siren sesleri, yolda çalışma yapan isçilerin araçlarının çıkardığı gürültü ve araçların korna sesleri arasında ilerlerken Kızılderili;kulağına cırcır böceği sesinin geldiğini söyler ve aranmaya baslar arkadaşları bu gürültü arasında bu sesi duyamayacağını, kendisinin öyle zannettiğini söyleyip yollarına devam ederler. Aralarından bir tanesi inanmasa da onunla birlikte aramaya devam eder. Kızılderili caddenin karsısına doğru yürür, arkadaşı da arkasından takip eder ve o binaların arasında bir kaç tutam yeşilliğin arasında gerçekten bir cırcır böceği bulurlar.
Arkadaşı Kızılderili’ye "Senin insanüstü güçlerin var! Bu sesi nasıl duydun?" diye sorar.
Kızılderili ise bu sesi duymak için insanüstü güçlere sahip olmaya
Gerek olmadığını söyleyerek arkadaşına kendisini izlemesini söyler.

Kaldırıma geçerler ve Kızılderili cebinden çıkardığı bozuk parayı
Kaldırım da yuvarlayarak atar. Birçok insan bozuk para sesinin ceplerinden
Düsen bir paramı diye sesin geldiği yöne doğru bakar.

Kızılderili arkadaşına dönerek;
"Gördün mü? Önemli olan nelere değer verdiğin ve neleri önemsediğine bağlıdır. Her şeyi ona göre duyar, görür ve hissedersin..." der.

Ceyda

Yeninesiliz.com

antoloji.com