bir istek yok içimde ne de aÄŸlayabilmek için kaldı ÅŸevk getirici bir ÅŸey.
hissedemiyorum insanlığımı dıştan dışa.
bir hiçlik, belki tonsuzluk ama rengi olmayanın tonu ne olsun.
bakıyorum ÅŸu umut getirmesi olası bir kaç saniyesine, saatine, gününe, aylarına saatin.
yıllarına...
boÅŸlukta tutunuyorum, kuru ayazda.
hastaneye bile hissetmemiÅŸtim bir telaÅŸ gittiÄŸimde ölüme, öylece geçti gitti 2 ay kezzap küvetinde, ayaktan gide gele
anlamsız...
gözümden tek damla yaÅŸ gelmesini isterdim.
yazık ki unutmak bile barındırmayan bir şey oldu bu.
unutmak yok. her ÅŸey içinde öyle yaÅŸarsın, bırakamazsın...
yaÅŸ alırken ölümsüz gibiyim, berbat, tek yardımcım kendim oldum.
saçma sapan bir yaratığa dönüÅŸtük yine -okuldaydı derslere, hayatta oldu- yılmadan kuru sıkı...
akın akça
|