bir istek yok içimde
ne de aÄŸlayabilmek için kaldı ÅŸevk getirici bir ÅŸey.
hissedemiyorum insanlığımı
dıştan dışa.
bir hiçlik,
belki tonsuzluk
ama rengi olmayanın tonu ne olsun.
bakıyorum
şu umut getirmesi olası
bir kaç saniyesine, saatine,
gününe,
aylarına
saatin.
yıllarına...
boÅŸlukta tutunuyorum,
kuru ayazda.
hastaneye bile hissetmemiÅŸtim bir telaÅŸ
gittiÄŸimde ölüme,
öylece geçti gitti 2 ay
kezzap küvetinde,
ayaktan gide gele
anlamsız...
gözümden tek damla yaÅŸ
gelmesini isterdim.
yazık ki
unutmak bile barındırmayan bir şey oldu
bu.
unutmak yok.
her ÅŸey içinde öyle yaÅŸarsın,
bırakamazsın...
yaÅŸ alırken ölümsüz gibiyim, berbat,
tek yardımcım kendim oldum.
saçma sapan bir yaratığa dönüÅŸtük yine
-okuldaydı derslere, hayatta oldu-
yılmadan kuru sıkı...
akın akça
|
