Çocukça bir şaka

Erkekle kadının ruhsuz gövdeleri,

Ağızları açık, gözleri bomboş, ölü gibi

Uzanmışlardı cennetin çayırlarına.

Tanrı derinliklere dalmıştı.

Öyle büyüktü ki sorun, uyuyakaldı sonunda.

Karga kıkırdadı.

Isırıp iki kıvranan parçaya böldü solucan’ı,

Tek oğlunu Tanrı’nın.

Aldı erkeğin içine tıktı kuyruk kısmını,

Yaralı ucu dışta kalacak şekilde.

Baş tarafını da kadının içine tıktı baş aşağı.

Solucan süründü içeri ve yukarı doğru,

Kadının gözlerinden bakıp

Yanına çağırmak için kuyruk kısmını:

Çabuk, çabuk, çünkü ah nasıl yanıyordu canı.

Erkek uyandığında bir şey çimenlerin üstünde sürüklüyordu onu.

Kadın uyandığında geldiğini gördü Erkeğin.

Ne olmuştu, ikisi de bilmiyordu.

Tanrı hala uyuyor,

Karga hala kıkırdıyordu.

-

Futbol oynayan adamlar

Arasında baş döndürücü vadilerin, bir tepenin çıplak sırtında

Bayraksı renklere bürünmüş adamlar

Zıplıyorlardı ve zıplıyordu rüzgarın üfürdüğü topları da.

Üfürülen top zıpladı ve şeker renkli adamlar

Su gibi fışkırdılar ona kafa vurmak için.

Topu alıp götürdü rüzgar ---

Lastik adamlar zıpladılar ardından.

Top sıçradı kaydı bir yana ve tutunup kaldı rüzgara

Ağaç tepelerinden bir engelin üstünde.

O zaman bir ağızdan bağırdılar hepsi, top geldi geriye.

Gökte alevli deliklerden rüzgarlar

Yığıldılar çevrelerinde karanlıklaşan tepelere

Sindirmek için adamları. Göz kamaştırıcı ışık

Karıştırdı çılgın boyalarını, kasvet yaydı her yere.

Sonra yağmurun çelik prensi indi yukarıdan.

Saçlar alınlara yapışık, su teptiler hiç düşünmeden,

Pırıltılar saçarak ve sesleri yüzeye ulaştı derinlerden,

Berrak, ince, yıkanmış, mutlu;

Su alıp batarken kamburlu dünya

Ve müthiş içini karartırken vadilerin

Okyanus kaçkını alçak basınç ---

Ama kanatlandılar sol açıklar, sağ açıklar, pedal çevirdiler havada

Ve yanlamasına uçtu kaleci

Ve yeniden altın bir yangın

Kaldırdı bulutun kıyısını, izlemek için onları.

-

wind (yel)

ted hughes'un bir şiiri. 1957'de ingiliz modern şiiri philip larkin'in alaycı/ağıt havası ve neo-klasik tekniğiyle şekillenmişken, hughes'un ilk kitabı olan hawk in the rain, içerdiği tuhaf, yabanıl ve karanlık yapı ile romantizme dönüşü müjdelemiştir. bu açıdan bakıldığında hughes'un ilk şiirlerinden olan "wind", şairin sesini pek çok noktadan karakterize eden bir şiir. wind'i şu şekilde çevirmeyi deneyebiliriz:





yel


bu ev adeta açık denizdeydi bütün gece,
karanlıkta çatırdayan ağaçlar, uğuldayan tepeler,
pencerenin ötesinde tarlaları darmadağın eden yel
koşturuyor bata çıka kör edici yağmuruyla

ta gün doğana dek; artık turuncu bir göğün altındaki
tepeler yer değiştirmiş gibi, yelin taşıdığı ışık ise
kılıçlardan aksetmiş sanki, kapkara ve zümrüt yeşili,
öfkeli bir gözün merceğinden süzülen çarpık bir ışık.

öğlen, evin duvarlarına tutunarak kömürlüğe kadar
ilerledim. yalnız tek bir kez cesaret edebildim
gözlerimi oymak isteyen o yele karşı bakmaya,
gerilmiş birer çadırdı bütün tepeler.

tarlalar titriyor, ufuk çizgisi somurtmuş,
bir gümbürtüyle uçup gidebilir her an.
saksağanı fırlatıp attı yel, siyah-sırtlı
martı ise demir bir çubuk gibi büküldü yavaşça.

birazdan kendisini parçalayacak bir sesle çınlayan
ince, yeşil bir kadeh sanki ev. ve şimdi biz
büyük şöminenin önünde, koltuklara gömülmüş, yüreklerimize
tutunuyoruz sıkı sıkı; ne kitaptan, ne düşüncelere dalmaktan,

ne de birbirimizden bir şey anlıyoruz. harıl harıl yanan ateşi izliyor,
evin temelinin sarsıldığını hissediyor, ama oturuyoruz yine,
içeri dalmak için titreyip duran pencereyi görerek,
ufukların altında haykıran taşları işiterek.

www.eksisozluk.com